Naam: Neelke Doorn
Specialisme: hoogleraar Ethics of Water Engineering
Organisatie: TU Delft
Als 12-jarige dacht ik de wereld wel even te gaan beschermen tegen overstromingen
Neelke Doorn is hoogleraar Ethics of Water Engineering aan de TU Delft. In haar onderzoek kijkt ze naar de ethische vragen rond waterbeheer en watertechnologie. Zo onderzoek zij bijvoorbeeld wat we verstaan onder goede waterkwaliteit: gaat het alleen om veilig drinkwater of ook om water dat goed is voor de natuur? Met haar achtergrond als civiel ingenieur, filosoof en jurist brengt zij graag verschillende perspectieven samen, waarbij ze veel samenwerkt met beleidsmakers en andere onderzoekers om tot rechtvaardige en duurzame keuzes voor ons watersysteem te komen.
Wat verwondert je aan je vakgebied?
Al op heel jonge leeftijd had ik een fascinatie voor water en dat is altijd gebleven. Of het nu gaat om onze gezondheid, natuur of transport: we kunnen niet zonder. Het mooie is dat ik die fascinatie of liefde zie bij vrijwel alle waterprofessionals, vanuit welke hoedanigheid ze ook met water werken.
Wat heeft je in je jeugd doen kiezen voor het engineeren?
Idealistisch als ik als 12-jarige was, dacht ik de wereld wel even te gaan beschermen tegen overstromingen. En daarvoor moest je stormvloedkeringen bouwen, zo dacht ik. Ik wist dus al vroeg dat ik civiele techniek wilde studeren. Tijdens mijn studie verloor ik al snel mijn naïviteit: niet elk overstromingsrisico vraagt om een Oosterscheldekering. Ik leerde dat technische interventies, willen ze een goede oplossing zijn, moeten aansluiten op maatschappelijke waarden. Toen kwam ook mijn wens tot om met een bredere blik naar engineering te kijken.
Wat is de maatschappelijke footprint van je werk?
Ingenieurs zijn heel goed in zaken optimaliseren, bijvoorbeeld op een specifieke functionaliteit, maar soms gaat dat ten koste van andere waarden. Wat ik probeer te doen in zowel mijn onderzoek als mijn onderwijs is ingenieurs en beleidsmakers een bredere set aan waarden mee te laten nemen bij technologische interventies. Probeer bijvoorbeeld bij een maatregel tegen overstromingen niet alleen het water zo snel mogelijk af te voeren, maar kijk ook hoe deze zelfde maatregel kan helpen water vast te houden in tijden van droogte. Die bredere blik is mijn footprint, niet alleen via mijn onderzoek en interacties met bijvoorbeeld beleidsmakers, maar ook in mijn onderwijs aan studenten. In dat laatste zit misschien wel de grootste impact.
Wat doe je in je vrije tijd?
Ik loop graag hard en kan ook enorm genieten van een avond spelletjes doen met vrienden. Daarnaast wandel ik graag in de natuur. Hoewel ik er absoluut geen talent voor heb, heb ik er ook veel lol in om af en toe vogels te gaan spotten. Wel graag met een ervaren vogelaar erbij, anders herken ik de verschillende soorten niet.
Wat is je meest recente persoonlijke duurzame activiteit geweest?
Vanuit mijn vakgebied ben ik me erg bewust van de milieu-impact van de kledingindustrie. Elk kledingstuk dat niet gemaakt hoeft te worden, bespaart liters water. Ik probeer daarom veel kleding tweedehands te kopen.
Wie heeft je het meest geïnspireerd en waarom?
Ik bewonder mensen die bereid zijn hun visie op zaken bij te stellen als nieuwe inzichten dat verlangen. Wat dat betreft is mijn vader een belangrijke inspiratiebron voor mij. Als 88-jarige verwondert hij zich nog regelmatig over hoe bepaalde dingen vroeger vanzelfsprekend waren, ook voor hem: “Het is toch niet normaal dat in de gezondheidszorg een mannenlichaam altijd maar als de norm werd genomen. Daarmee sluit je 50% van de mensen uit.”
Hoe betrek je jongeren bij je werk?
Voor mij zit dat primair in het onderwijs. Ik word soms benaderd door middelbare scholieren als ze een profielwerkstuk over water maken en dat levert leuke gesprekken op. Afgelopen jaar heb ik ook enkele keren gesproken met het Emergence Dreamteam van de TU Delft. Dit studententeam probeert elk jaar via kunstinstallaties discussie over de impact van technologie op gang te brengen. Dit jaar was het thema ‘the power of water’.
